Lista aktualności Lista aktualności

A może na zrzut?

Na przełomie lutego i marca każdego roku samce jeleni zrzucają swoje imponujące poroża. Na ich głowach w tkance kostnej u podstawy poroża powstają jamy które powiększając się doprowadzają do odpadnięcia poroża. Para zrzutów jednego jelenia czyli wieniec, jest nie lada znaleziskiem dla wielu pasjonatów i miłośników polskiej przyrody.

Poroże jeleni służy im w głównej mierze do walki o samice, jednak nie tylko większe i bardziej imponujące poroże decyduje o wygranym pojedynku. Na ogół walki między jeleniami polegają na przepychaniu się. Zdarzają się sytuacje gdzie jeleń o większym bardziej rozgałęzionym i cięższym porożu ustępował pola bykowi ze słabszym porożem. Sytuacje te należą jednak do rzadkości.

Poza walką o samice, byki mogą używać swojego poroża do walki z drapieżnikami. Niektóre gatunki jeleni jak marali i wapiti (nie występujące w Polsce) posiadają szczególnie dobrze rozwiniętą odnogę poroża nazywaną odnogą wilczą, która podczas pochylenia głowy służy im do ochrony tchawicy.

Przed przystąpieniem do walki samce jeleni szlachetnych oceniają siłę swojego głosu oraz jakość i wielkość poroży. Na takiej ocenie zazwyczaj się kończy, i słabszy byk (samiec jelenia) odchodzi dobrowolnie. Do walk dochodzi stosunkowo rzadko.

Poroże służy jeleniom jako organ rozpoznawczy. Oko przeżuwaczy jest wrażliwe na przedmioty ruchome znajdujące się w polu ich widzenia, słabo zaś reaguje na przedmioty nieruchome. Ruchy rozgałęzionego poroża są łatwo dostrzegalne przez inne osobniki. Przeprowadzono doświadczenie w który jednemu z osobników w stadzie spiłowano kilka odnóg poroża. Po tym zabiegu był on odbierany jako nowy osobnik. Wskazuje to na możliwość identyfikacji osobnika w stadzie poprzez jego poroże.

Poroże może także służyć jako organ pomagający zdobyć pokarm. Obserwowano jelenie szlachetne, które wspinały się na tylnych nogach i strącały porożem jabłka do zjedzenia.

Poroże jest organem spełniającym u jeleni wiele funkcji. Pomimo tego że co roku jest zrzucane, znalezienie takiego trofeum nie jest łatwe. Samo spacerowanie po młodnikach i leśnych zakamarka może nie wystarczyć. Najlepsi zbieracze znakomicie znają miejsca przebywania jeleni i ich ulubione żerowiska (miejsca zdobywania pokarmu) i tam koncentrują swoje poszukiwania. Można powiedzieć, że sukces zbieracza zrzutów nie opiera się tylko na szczęściu, lecz na całorocznym poświęceniu się obserwacji tych wspaniałych zwierząt.